امام حسین (ع) فرمودند:

برای او (قائم) ، غیبتی طولانی است که عده ای در آن، مرتد می شوند و عده ی دیگر ثابت قدم می مانند که به آنها گفته می شود:(( اگر راست می گویید، آن اتفاق ( ظهور ) کی خواهد افتاد؟!)). ولی هر کس در زمان غیبت، و تکذیب  مردم را تحمل کند، ثواب کسانی را دارد که همراه پیامبر(ص) شمشیر زده اند.

روز رهایی

یگانه  لیلی عالم مادری داشت از جنس نور. نوری با وسعت دریا ها که توانست آخرین میوه ی شجره ی پاک رسالت و امامت را حامل باشد . آیا تا به حال فکر کردی که مادر این یگانه محبوب دلها که بود ؟ از کدام خانواده؟ 

مادر امام زمان«عليه‌السلام» نامش «مليكه» (مليكا )، و به نقلی نرجس بود. او از طرف پدر، دختر «يشوعا» فرزند امپراطور روم شرقي بود، و از طرف مادر، نوة «شمعون» بود. شمعون از ياران مخصوص حضرت عيسي«عليه‌السلام» و وصيّ او بود.

نرجس خاتون شاهزاده بود.

نرجس خاتون در قصر می زیست.

نرجس خاتون در محیطی زندگی می کرد که پر از زر و زیور های دنیا بود.

اما نرجس خاتون به تمام آنچه غیر خدا بود پشت کرد و آسیه وار خود را به جای رسانید که شد.

 مادرعصاره ی خوبی ها و پاکی ها ،مادر آخرین منجی بشر، مادر   لیلی مان  .        

امام زمان (ع) در نامه اي كه براي شيخ مفيد(ره) نوشته̨ علت طولاني شدن غيبت را چنين بيان مي كند:

اگر پيروانمان كه خداوند̨  توفيق طاعت به آنها دهد- دل هايشان در وفاي به عهد قديم خود̨ متحد شوند̨ ديگر ديدار خوش يمن ما به تاخير نخواهد افتاد و سعادت ياري ما براي رسيدن به حق معرفت و صدق آن̨ تعجيل مي يابد.

پس چيزي جز اعمال ناپسند مردم̨ باعث طولاني شدن غيبت نمي شود و ما را اندوهگين نمي سازد.

خداوند̨ ياري دهنده است و او براي ما كافي است كه بهترين وكيل است.

روز رهايي

اي مردم! بعد از شما قومي خواهند آمد كه ثواب هر نفر از آنها برابر با پنجاه نفر از شماست. گفتند: اي پيامبر خدا! مگر ما همراه شما در بدر و حنين و احد نبوديم و قرآن بر ما نازل نشد؟!

فرمود: اگر آنچه براي آنها اتفاق مي افتد براي شما رخ دهد نمي توانيد صبر نماييد.

روز رهايي

 
در یکی از شب های جمعه گرم تابستان مثل همیشه به مسجد جمکران رفتم.
جلو ایوان مسجد قدیمی داخل دکّه مخصوص صدور قبوض،
کنار مرحوم حاج ابوالقاسم ـ خادم مسجد ـ نشستم. نماز مغرب و عشاء تمام شد.
جمعیت کم و بیش به داخل مسجد مشرف می شدند.
در این هنگام،
نگاهم به زنی افتاد که پسر بچه ای را در بغل گرفته بود.
دختری حدود ۱۲ ساله نیز همراهش بود.
زن با قدم های مردد به دکه نزدیک شد. سلام کرد. جوابش را دادم و گفتم :
ـ بفرمایید. امری داشتید؟
به پاهای پسرش اشاره کرد و گفت:
ـ فلجه ! نذر کردم اگه امام، بچه ام را امشب شفا بده پنج هزار تومان بدم. حالا می خوام اول هزار تومان بدم! اشکال نداره؟
حاج ابوالقاسم خندید و گفت:
ـ خانم اومدی امتحان کنی؟
ـ پس چه کار کنم؟
ـ دلت قرص باشه. نقدی معامله کن!
زن هنوز مردد بود. کمی فکر کرد و بعد گفت:
ـ خیلی خوب قبوله!
سپس پنج هزار تومان از لای کیفش بیرون آورد و به حاج ابوالقاسم داد. او نیز قبضی به همان مقدار از دفترچه قبوض جدا کرد و مقابل آن زن روی گیشه گذاشت. زن قبض را گرفت و رفت. آخر همان شب فرا رسیده بود. من قضیه را فراموش کرده بودم . بار دیگر چشمم به همان زن و کودک و دخترش افتاد که به سمت دکه می آمدند. مقابل ما که رسیدند شروع کردند به دعا و تشکر کردن:
ـ خدا به شما طول عمر بده حاج آقا…!
ـ چی شده خانم؟
ـ این بچه، اول شب که آمدم خدمتتان، توی بغلم بود.
پاهای بچه رانشان داد و افزود:
ـ خوب شد. به خدا خوب شد. حالا دیگه راحت راه می ره. شما را به خدا مردم نفهمند! کسی نفهمد …. !
منبع: کرامات المهدی ، واحد تحقیقات مسجد مقدس جمکران ، ص ۸ و ۹

بقيت الله خير لكم ان كنتم مومنين

آنچه خداوند براي شما باقي گذارده برايتان بهتر است اگر ايمان داشته باشيد.

سوره ي هود آيه ي 86